Po pierwsze — wkraczamy w małżeń­stwo z wielkim bagażem doświadczeń wyniesionych z własnych domów ro­dzinnych i, świadomie czy nieświado­mie, powielamy u siebie model rodziny, który znamy, do którego przywykliśmy od dzieciństwa (Np.: „mój ojciec nigdy nie brał się za pranie, dlaczego ja mam to robić? czy: „lepiej napraw żelazko, a wychowanie dzieci zostaw mnie!"). O wiele łatwiej żyć w układzie, który dobrze znamy, a najlepiej znamy to, w czym dorastaliśmy. Często nawet buntownicze postawy np.: „u mnie w domu będzie inaczej" prowadzą w koń­cu do powielania znanego modelu życia rodziców.