Dziecko łatwiej uszanuje Wasze rze­czy i Wasze sprawy, jeżeli Wy postę­pujecie tak samo wobec jego rzeczy i spraw. Pomoże mu to pogodzie się z faktem, że inne dziecko MA np. za­bawkę, której ono NIE MA. Wszystko to. o czym powyżej pisa­liśmy, to elementy niezbędne do tego, aby mogło coraz, pełniej uczestniczyć w życiu społeczności, jaką stanowi ro­dzina. W trakcie swojego bardzo szybkiego rozwoju dziecko cały czas tworzy so­bie obraz otaczającego je świata, do­konując wielu eksperymentów. Tworzy coś nowego ze znanych mu elementów. Twórczość ta objawia się w każdej zmianie, jaką wprowadza ono w swoim otoczeniu (bałagan jaki robi w swoim łóżeczku, wyrzucone z niego zabawki, pórwarfe książeczki, popsute rzeczy, które wpadły mu w ręce). Dla niego nie ma nic świętego. Jeden przedmiot może mieć mnóstwo zastosowań. Gar­nek np. równie dobrze może być kape­luszem, jak służyć do gotowania, czy być źródłem wspaniałego hałasu. Krze­sło jest dobre, żeby na nim siedzieć, jest świetnym punktem obserwacyj­nym, może być również garażem dla samochodów czy budą dla pieska. Wszystkie tzw. straszne pomysły dzie­ci jak np. zalanie łazienki, wyrzucenie wszystkiego z szafy, mazanie po ścia­nach czy rozebranie na części jedy- nego budzika, wynikają z potrzeby sprawdzenia „co będzie, gdy to zro­bię?". Jest im to potrzebne. Dzięki te­mu uczą się aktywnie i samodzielnie poznawać świat. Zrozumcie to. Nie ma sensu z tym walczyć. Warto natomiast stwarzać ta­kie sytuacje, w których potrzeba twór­czej ekspresji dziecka nie będzie wcho­dziła w konflikt z Waszymi interesa­mi. Jeżeli zabraniacie dziecku darcia kartek, to możecie razem z nim znisz­czyć wielką szeleszczącą gazetę. Jeśli zaś rysuje po ścianach (jest to jak wiadomo bardziej interesujące niż ry­sowanie na kartkach), to może warto, jeżeli macie taką możliwość, zainsta­lować wiszącą tablicę. Podstawowym warunkiem tworzenia jest wolność i akceptacja. W atmosfe­rze sztywnych reguł, zasad, przymusu oraz zagrożeniu, bardzo trudno wymy­ślić coś nowego i odkrywczego — coś stworzyć.